close
تبلیغات در اینترنت
عملیات والفجر 1 + شهدای عملیات والفجر 1 شهر ترکالکی

عملیات والفجر 1 + شهدای عملیات والفجر 1 شهر ترکالکی

کاربر مهمان، خوش آمديد ! ( ورود - عضويت ) سلام به سایت شهدای دفاع مقدس شهر ترکالکی2 امتداد خوش آمدید !

شنبه 26 آبان 1397


منوی اصلی
منوی اصلی
صفحه اول
آرشيوی مطالب
ایمیل مدیریت
ارتباط با ما


نظرسنجی
نظر شما راجع به سایت شهدای ترکالکی امتداد چیست ؟





لینکدونی

پربازدیدترین مطالب

نویسندگان

[Menu_Title]
[Menu_Code]
عملیات والفجر 1 + شهدای عملیات والفجر 1 شهر ترکالکی

 

سه ماه پس از انجام عملیات ناموفق والفجر مقدماتی ، عملیات والفجر 1 در منطقه شمال غربی فکه تا بلندی های حمرین طرح ریزی شد . در ساعت 22 و 10 دقیقه 20 فروردین ماه 1362 با رمز یا الله - یا الله - یا الله حمله یگان های سپاه و ارتش به فرماندهی سرهنگ علی صیاد شیرازی ( فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش ) آغاز شد .

از زمان عملیات ثامن الائمه که به شکست حصر آبادان انجامید ، تا آغاز عملیات والفجر یک همواره برای در هم کوبیدن خط دشمن و گرفتن فرصت عکس العمل از آنها از تاریکی شب و ساعات استراحت نیروهای آنان بهره گرفته می شد ، اما در این عملیات روش هجوم در پوشش آتش تهیه برای در هم کوبیدن دشمن برگزیده شد . بر این اساس عملیات با اجرای آتش انبوه توپخانه شروع شد . 60 هزار گلوله توپ بر مواضع عراقیها فرو ریخت و این تا آن زمان بی سابقه بود . البته شمن نیز با 100 گلوله به استقبال توپهای ایرانی آمد .

خلاصه گزارش عملیات :

نام عملیات : والفجر 1

زمان اجرا : 1362/1/20

مدت اجرا : 6 روز

مکان اجرا : شمال غربی فکه در جبهه میانی

رمز عملیات : یا الله – یا الله – یا الله

تلفات دشمن : 6750 نفر کشته ، زخمی و اسیر

ارگان های عمل کننده : سپاه و ارتش

اهداف عملیات : سرکوب نیروهای دشمن و باز پس گیری مناطق تحت اشغال .

 

 

شهدای عملیات والفجر 1  شهر ترکالکی :


1 - شهید غلامعباس باقری فر  /  شهادت :  1362/1/22  فکه



 

========================================

 

عملیات والفجر 1

نخستین تجربه سپاه پس از سازماندهی

سه ماه پس از انجام عملیات ناموفق والفجر مقدماتی ، عملیات والفجر 1 در منطقه شمال غربی فکه تا بلندی های حمرین طرح ریزی شد . در ساعت 22 و 10 دقیقه 20 فروردین ماه 1362 با رمز یا الله - یا الله - یا الله حمله یگان های سپاه و ارتش به فرماندهی سرهنگ علی صیاد شیرازی ( فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش ) آغاز شد .

از زمان عملیات ثامن الائمه که به شکست حصر آبادان انجامید ، تا آغاز عملیات والفجر یک همواره برای در هم کوبیدن خط دشمن و گرفتن فرصت عکس العمل از آنها از تاریکی شب و ساعات استراحت نیروهای آنان بهره گرفته می شد ، اما در این عملیات روش هجوم در پوشش آتش تهیه برای در هم کوبیدن دشمن برگزیده شد . بر این اساس عملیات با اجرای آتش انبوه توپخانه شروع شد . 60 هزار گلوله توپ بر مواضع عراقیها فرو ریخت و این تا آن زمان بی سابقه بود . البته شمن نیز با 100 گلوله به استقبال توپهای ایرانی آمد .

 

valfajr1.jpg

 

موقعیت منطقه عملیاتی والفجر بیشتر تپه ماهور ( تپه های کوتاه ) بوده و بلندی های مهم آن از 180 متر تجاوز نمی کند و در منطقه جنوب شرقی کوه های حمرین قرار دارد . قرارگاه خاتم الانبیاء عملیات را از دو محور شمالی و جنوبی به فرماندهی قرارگاه کربلا در جناح راست و قرارگاه نجف در جناح چپ پیش می برد . در این عملیات 8 لشکر از سپاه پاسداران و 2 لشکر ، 3 تیپ و یک گردان از نیروی زمینی ارتش ایران و به عبارت دیگر 30 گردان از ارتش و 80 گردان از سپاه مشارکت داشتند . هر دو جناح کار پیشروی را تا سحر گاه فردا و تا اعلام دستور توقف به خوبی انجام دادند . از صبح همان روز تا پایان ششمین روز عملیات ، عراق بارها دست به پاتک زد و چندین مرتبه بلندی ها منطقه در دست طرفین رد و بدل شد ، اما نیروهای خودی توانستند اهداف به دست آمده را تثبیت کرده و حالت پدافند به خود بگیرند .

در پایان این عملیات تعداد 6750 تن از نیروهای دشمن کشته ، زخمی و اسیر شدند و 98 دستگاه تانک و نفربر زرهی منهدم ، 5 فروند چرخبال ساقط و سه واحد 550 نفری جیش الشعبی ، سه گردان کماندویی و 4 گردان مکانیزه آسیب دید . همچنین بخشی از بلندی های حمرین ، چندین روستا در حاشیه رودخانه دویرج و پاسگاه مرزی پیچ انگیزه آزاد شد که در مجموع 150 کیلومتر وسعت را در بر می گرفت .

 

خلاصه گزارش عملیات :

نام عملیات : والفجر 1

زمان اجرا : 20/1/1362

مدت اجرا : 6 روز

مکان اجرا : شمال غربی فکه در جبهه میانی

رمز عملیات : یا الله – یا الله – یا الله

تلفات دشمن : 6750 نفر کشته ، زخمی و اسیر

ارگان های عمل کننده : سپاه و ارتش

اهداف عملیات : سرکوب نیروهای دشمن و باز پس گیری مناطق تحت اشغال

 

=========================================

 

عملیات والفجر 1

نخستین تجربه سپاه پس از سازماندهی

سه ماه پس از انجام عملیات ناموفق والفجر مقدماتی ، عملیات والفجر 1 در منطقه شمال غربی فکه تا بلندی های حمرین طرح ریزی شد . در ساعت 22 و 10 دقیقه 20 فروردین ماه 1362 با رمز یا الله - یا الله - یا الله حمله یگان های سپاه و ارتش به فرماندهی سرهنگ علی صیاد شیرازی ( فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش ) آغاز شد .

 

از زمان عملیات ثامن الائمه که به شکست حصر آبادان انجامید ، تا آغاز عملیات والفجر یک همواره برای در هم کوبیدن خط دشمن و گرفتن فرصت عکس العمل از آنها از تاریکی شب و ساعات استراحت نیروهای آنان بهره گرفته می شد ، اما در این عملیات روش هجوم در پوشش آتش تهیه برای در هم کوبیدن دشمن برگزیده شد . بر این اساس عملیات با اجرای آتش انبوه توپخانه شروع شد . 60 هزار گلوله توپ بر مواضع عراقیها فرو ریخت و این تا آن زمان بی سابقه بود . البته شمن نیز با 100 گلوله به استقبال توپهای ایرانی آمد .

 

موقعیت منطقه عملیاتی والفجر بیشتر تپه ماهور ( تپه های کوتاه ) بوده و بلندی های مهم آن از 180 متر تجاوز نمی کند و در منطقه جنوب شرقی کوه های حمرین قرار دارد . قرارگاه خاتم الانبیاء عملیات را از دو محور شمالی و جنوبی به فرماندهی قرارگاه کربلا در جناح راست و قرارگاه نجف در جناح چپ پیش می برد . در این عملیات 8 لشکر از سپاه پاسداران و 2 لشکر ، 3 تیپ و یک گردان از نیروی زمینی ارتش ایران و به عبارت دیگر 30 گردان از ارتش و 80 گردان از سپاه مشارکت داشتند . هر دو جناح کار پیشروی را تا سحر گاه فردا و تا اعلام دستور توقف به خوبی انجام دادند . از صبح همان روز تا پایان ششمین روز عملیات ، عراق بارها دست به پاتک زد و چندین مرتبه بلندی ها منطقه در دست طرفین رد و بدل شد ، اما نیروهای خودی توانستند اهداف به دست آمده را تثبیت کرده و حالت پدافند به خود بگیرند .

 

در پایان این عملیات تعداد 6750 تن از نیروهای دشمن کشته ، زخمی و اسیر شدند و 98 دستگاه تانک و نفربر زرهی منهدم ، 5 فروند چرخبال ساقط و سه واحد 550 نفری جیش الشعبی ، سه گردان کماندویی و 4 گردان مکانیزه آسیب دید . همچنین بخشی از بلندی های حمرین ، چندین روستا در حاشیه رودخانه دویرج و پاسگاه مرزی پیچ انگیزه آزاد شد که در مجموع 150 کیلومتر وسعت را در بر می گرفت .


آتش به جای خون

در میان جوی آکنده از تردید و عدم اجماع نظر، عملیات والفجر 1 در 21 فروردین 1362 آغاز شد همانگونه که پیش بینی می شد، موانع انبوه دشمن و حضور وسیع آنها در منطقه، دستیابی به اهداف را دشوار ساخته بود. اما رزمندگان، این بار نیز با تمام قدرت به دشمن حمله کردند. در محور قرارگاه فرعی کربلای 1، قرار بود لشکر 41 ثارالله، روی ارتفاع 135 و 139 که میدان مین و موانع متعددی میان این دو ارتفاع را پوشانده بودند عمل کند. با این حال، نیروهای این یگان با دادن تلفاتی، توانستند هدف های خود را به طور کامل تصرف کنند، اما با آن که میان معبر این یگان با معبر لشکر 14 امام حسین (ع) یک کیلومتر فاصله دارد. ولی تا صبح، الحاق صورت نگرفت. حتی در چند محور، عملیات شکستن خط و رخنه به داخل مواضع دشمن به دلیل وجود موانع، کمین های به هم پیوسته و رده های متعدد دفاعی، انجام نشد. در محور قرارگاه کربلای 2، لشکر 7 ولیعصر (عج) مأموریت داشت، روی ارتفاع 175 عمل کند، اما در ابتدای این ارتفاع متوقف شد و با دادن شماری شهید و مجروح، از پیشروی و تصرف هدف بازماند. در محور قرارگاه کربلای 3، تیپ 33 المهدی در گزارش های خود اعلام کرد که ارتفاع 178 را تصرف کرده است اما این مسئله اثبات نشد. در محور قرارگاه کربلای 4 لشکر 14 امام حسین (ع) از منطقه رملی مقابل خود به اشتباه وارد محوطه اصلی سمت چپ شد و به پاک سازی منطقه پرداخت و پس از آن، خود را به ارتفاع تیغ های پس از رمل رساند و نیروهای دشمن را پاک سازی کرد.

 

همچنین، نیروهای این یگان بیش از 200 تن از نیروهای عراقی را به اسارت در آوردند. در محور قرارگاه کربلای 5، لشکرهای نجف فجر و یک کیلومتر از موانع را پشت سر گذاشته و خود را به سه راهی پشت ارتفاع 178 رساندند.
در محدوده قرارگاه نجف نیز اوضاع کم و بیش همین گونه بود؛ در محور قرارگاه نجف 1، لشکر 31 عاشورا مأموریت داشت دو ارتفاع 165، واقع در کنار شیار بجلیه و 145 را تصرف کند در مسیر ارتفاع 165

 

(با آن که ارتفاعی کوتاه و فاقد قله است) نیروهای شناسایی به دلیل وجود موانع بسیار زیاد، نتوانستند معبری را باز کنند، از این رو، مقرر شد قرارگاه نجف 1 روی ارتفاع 145 عمل کند و سپس، نیروهای خود را به سوی ارتفاع 165 و شیار بجلیه حرکت دهد. اما پس از استقرار نیروهای این قرارگاه روی ارتفاع 145، در نیروها توانی برای ادامه تک به سمت ارتفاع 165باقی نمانده بود. در محور قرارگاه نجف 2، لشکر 27 حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) ارتفاع 112 را که در جناح چپ این یگان قرارداشت، تصرف و تثبیت کرد و توانست مقداری نیز به سوی ارتفاع 143 که در مقابل این لشکر واقع بود، پیشروی کند. در قرارگاه نجف 4، تیپ 10 سیدالشهدا (ع) و تیپ 37 زرهی شیراز از ارتش، مأموریت داشتند در محور پیچ انگیزه و دویرج عمل کنند. این محور اهمیت چندانی نداشت و حتی در صورت پیشنهاد، ممکن بود، مأموریت این یگان ها لغو شود. با این حال، تیپ 10 سیدالشهدا (ع) معبر را شناسایی کرد که موقعیت این معابر از پشت پیچ انگیزه به طرف دویرج، یعنی در پشت نیروهای دشمن بود. یگان های قرارگاه نجف 4 در مأموریت خود نیروها را در پشت نیروهای عراق مستقر کرده و با تیرباری که در آن سوی رودخانه

 

کار گذاشته شده بود، به سوی دشمن تیراندازی کردند. این اقدام که برای دشمن تازگی داشت، تمام توجه تیربارهای عراقی را در آن محور به سوی خود جلب کرد و موجب شد دشمن بر روی آنها اجرای آتش کند. در پی این اقدام، مواضع دشمن شناسایی شد و نیروهای تیپ 10 با حمله به دشمن و انداختن نارنجک در سنگرهای آنان، شمار زیادی از عراقی ها را کشتند و منطقه را پاک سازی کردند.

 

به طور کلی، وضعیت محورها متفاوت بود؛ بیشتر هدف ها تصرف نشده بود، در برخی محورها نیروها نتوانسته بودند عملیات رخنه و توسعه سر پل را عملی کنند و در بعضی محورها نیز موفقیت های محدودی به دست آمده بود. در چنین شرایطی ماندن یگان ها در مناطق تصرف شده، امکان پذیر نبود. لذا، صبح روز عملیات، به تمام یگان های قرارگاه کربلا دستور عقب نشینی داده شد. گرچه نیروهای خودی حدود 60 هزار گلوله بر سر دشمن ریختند (که در مقایسه با گذشته بی سابقه ترین حجم آتش در جنگ بود) اما در مقابل، دشمن نیز با 400 قبضه توپ، جهنمی از آتش در منطقه به وجود آورد. بدین ترتیب، این بار نیز موفقیت اندکی نصیب نیروهای خودی شد و شماری از نیروها که شهید یا مفقود شده بودند در منطقه تحت اختیار دشمن به جا ماندند.

 

در این میان، لشکر 8 نجف کمترین مفقود را داشت. این یگان به دلیل تجربه قبلی به ویژه در عملیات والفجر مقدماتی، پس از دریافت دستور عقب نشینی، با اجرای مانور آتش تانک به خط دشمن، نیروهای خود را عقب کشید. همچنین فرماندهان این یگان در شب عملیات وقتی دریافتند که اوضاع نامساعد است، دستور حرکت به سمت چپ و راست خود را صادر نکردند و بدین ترتیب، از تلفات بیشتری جلوگیری شد. قرارگاه نجف نیز با وجود حفظ برخی مواضع از جمله در محور لشکر حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) (قرارگاه فرعی نجف 2) وضعی مشابه قرارگاه کربلا داشت.

 

پس از مرحله اول عملیات، با یک شب تأخیر، مرحله دوم عملیات نیز انجام شد با این امید که بعضی مواضع، تصرف و تثبیت شود، اما این اقدام نیز چاره ساز نشد. در این مرحله لشکر 27 حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) ارتفاعات 146 و 143 را تصرف کرد ولی تنها توانست تا ظهر 24 فروردین 1362 آن را حفظ کند و با فشار نیروهای عراق، از مناطق تصرف شده عقب نشینی کرد.


خلاصه گزارش عملیات :


نام عملیات : والفجر 1
زمان اجرا : 20/1/1362
مدت اجرا : 6 روز
مکان اجرا : شمال غربی فکه در جبهه میانی
رمز عملیات : یا الله – یا الله – یا الله
تلفات دشمن : 6750 نفر کشته ، زخمی و اسیر
ارگان های عمل کننده : سپاه و ارتش
اهداف عملیات : سرکوب نیروهای دشمن و باز پس گیری مناطق تحت اشغال 

 





نقشه عملیات

 

 




دو شنبه 20 / 01 / 1397 سـاعـت 0:0قبل از ظهر | بـازدیـد : 575 | نـویـسـنـده : مـحـمـدرضـا قـاسـمـی | ( نـظـرات )
موضوع:[Post_Cat_Title]

ارسال نظر برای این مطلب
این نظر توسط حسین صفوی در تاریخ 1397/2/3 و 15:38 دقیقه ارسال شده است

سلام ممنون از سایت جذابتون خیلی خوب بود

این نظر توسط مینا محمدی در تاریخ 1397/1/26 و 19:53 دقیقه ارسال شده است

سلام مطالبتون خوب بود ممنون

این نظر توسط محمد نجف شاهد61 در تاریخ 1394/3/9 و 14:17 دقیقه ارسال شده است

بسمه تعالی
با سلام

ضمن تشکر از اهتمام شما در زنده نگاهداشت یاد و خاطره شهیدان و دفاع مقدس خدمتتون عارضم که نمیدونم این اطلاعات که ذیل عملیات والفجر یک درج کردید از کجا و کدوم منبع هست چون مطابق واقعیت نیست!! تا اونجا که خود این بنده حقیر که در اون عملیات حضور داشتم و تا روز آخر که در پاتک سی ام روز جمعه 27 /1 62 بشدت مجروح شدم و به عقب منتقل شدم که خط تقریبا تثبیت شده بود (و لذا شب همان روز کلیه نیروهای بجا مانده گردانمون یعنی گردان کمیل لشکر27 و بقیه گردانها و لشکرها خط رو به برادران ارتش جهت پدافند تحویل دادند و به عقبه هاشون باز گشتند) بتده حقیر حضور داشتم. حالا این 60 هزار !!!!! گلوله توپخانه خودی رو از کجا آوردید؟؟؟؟!!!!!! بعد هم عراق 100 گلوله پاسخ داد؟؟؟؟!!!!! عجب!!!!اگر این آمار رو برعکس کنید شاید به واقعیت نزدیک باشد....محض اطلاعتون عرض میکنم که ما اثری از عملکرد توپخانه خودی در این عملیات تا روز آخر ندیدیم!!! و بر عکس هفت شبانه روز بی امان و بلا ینقطع زیر باران غیر قابل وصف توپ و خمپاره و فشار تانکهای دشمن و گلوله باران هواپیما و هلی کوپترهای دشمن بودیم. خدا شاهده آنقدر حجم آتش توپ و خمپاره دشمن سنگین و وحشتناک بود که قابل توصیف نیست بطوریکه بنده حقیر خوب یادم هست که برای اینکه ببینم در ثانیه چه تعداد گلوله بر سر ما فرود می آید با خود زمزمه میکردم و ثانیه میشمردم و با هر ثانیه 40-50 گلوله خمپاره که بخشی از اون خمپاره زمانی بود که روی سر ما منفجر میشد بود که در یک محدوده حدودا 40 در 70 متر بر سر ما میبارید!!!!! در مقابل ما حتی چند بار از توپخانه خودی( توپخانه القارعه که اون موقع زیر نظر و متعلق به خود لشکر27 بود) برای مقابله با تانکهای تی72 که آر پی جی هفت بهشون کارگر نبود تقاضای آتش پشتیبانی کردیم که پس از دو سه گلوله که شلیک کردند و حتی یک دستگاه تی72 منهدم شد آتش پشتیبان رو قطع کردند! که پس از جویایی ما پشت بی سیم پاسخ دادند که روزی دو گلوله سهمیه بیشتر نداریم!!!!!! حال سهمیه هر قبضه اینقدر بود یا کلا سهمیه آتشبار توپخانه ،در هر دو صورت فرق زیادی نداره چون ما اثری از توپخانه خودی نمیدیدیم....حالا شما عزیزان مطالب مندرج رو از کجا آورده اید ما که نفهمیدیم!!!!! موفق و پاینده باشید.. یا علی مدد.

این نظر توسط احمدرضا در تاریخ 1393/2/2 و 16:29 دقیقه ارسال شده است


شب اول قبر از چه زمانی است و چقدر طول می كشد؟

پرسش :
زمانی كه مرده را دفن می كنند شب اول قبر از چه زمانی است و چقدر طول می كشد؟ آیا در آن لحظه كسانی كه در دنیا برای آن مرده ای دعا می خوانند در آن لحظه به او می رسد و از عذاب او كم می شود؟

پاسخ :
قبل از هر چیز لازم است چند نكته را متذكر شویم.
1. انسان پس از مرگ وارد عالمی می شود به نام«عالم برزخ» حیات برزخ و حقیقت باطن همین عالم دنیاست. دنیا ظاهری دارد و باطنی، ظاهر دنیا كه بدان عالم مُلك گفته می شود همین دنیای مادی كه ما در آن زندگی می كنیم كه خصوصیات خاص خودش را دارد(مكان، زمان، مادی بودن...) همین دنیا باطنی دارد كه بعضی خصوصیات عالم دنیا را داراست. مثلاً شكل و اندازه و رنگ و بو در آن عالم هم وجود دارد و لكن ماده در آنجا نیست. صورت مردمان برزخی رنگ و اندازه مشخصی دارد و در آنجا خوشحالی و مسرّت و غضب و نگرانی هست در آ‌نجا نور هست و لكن آنجا ماده نیست[1].

2. در بعضی از روایات از همین حیات برزخی به«عالم قبر» تعییر شده است. در روایتی است كه از امام صادق ـ علیه السّلام ـ پرسیدند: برزخ چیست آن حضرت فرمود: قبر از هنگام مرگ آدمی است تا روزی كه قیامت می شود[2].

پس مراد از قبر در بعضی روایات این گودال خاكی كه بدن میت در آن جا می گیرد، نیست بلكه باطن همین قبر مراد است كه همان عالم برزخ است از آنجایی كه قبر خاكی جایگاه و محل استقرار بدن جسمانی است و عالم برزخ نیز جایگاه استقرار روح انسان است به عالم برزخ عالم قبر نیز گفته می شود[3].

در روایت مفصّلی است از حضرت امیرالمؤمنین كه آن حضرت در وصف مرگ انسان و انتقال او به قبر و شاهدات او در قبر توضیحاتی می فرماید كه ما به قسمتی از آن اشاره می كنیم، در بخشی كه مربوط به مرگ مؤمنان و مشاهدات آنان است این چنین می فرماید: ... او می شناسد كسی را كه او را غسل می دهد و قسم می دهد افرادی را كه جنازة او را حمل می كنند كه به سرعت ببرند و زودتر به خاك بسپارند و وقتی كه او را وارد در قبرش می كنند دو مَلَك به نزد او می آیند و آن دو، دو فرشتة بازپرسی و باز جوئی كننده از عقائد و كردار او هستند ...

با توجه به دو نكته یاد شده و این بخش از روایت حضرت امیرالمؤمنین می توانیم نتیجه می گیریم كه شب اول قبری كه در روایات ما برای اموات ذكر شده و شرح حال آنها در قبر می باشد مراد شب اولی كه ما به حساب دنیایی می سنجیم نیست یعنی این چنین نیست كه اگر قسمتی را صبح دفن كنند حتما 10 یا 12 ساعت باید بگذرد تا شب هنگام شود آنگاه فرشتگان پرس و جو بیایند و از او سؤالاتی بنمایند بلكه به محض دفن شدن فرشتگان بازپرس به سراغ میت می آیند چرا كه عالم برزخ شب و روزی چون عالم دنیا ندارد و اگر شبی برای میّت ذكر شده است، شاید شب برای او مشتمل می شود درست شبیه حالت خواب كه آدم در خواب می بیند در شبی هولناك را می گذراند و حال آنكه در وسط روز خوابیده است همانگونه كه در وسط روز انسان خواب شب تار را می بیند، همین طور است كه انسان را در روز دفن می كنند و همان لحظه شب اول قبر او باشد در حقیقت میت در عالم قبر و برزخ شب برای او نمایان می شود در این روایت هم آمده به محض دفن كردن میت فرشتگان بازپرس به سراغ میت می آیند.
البته شب اول قبر تنها برای كسانی نیست كه دفن می شوند حتی كسانی هم كه بدنشان دفن نمی شود، باز عذاب قبر دارند سؤال قبر دارند شب اول قبر هم خواهند داشت وقتی قبر را به معنی عالم برزخ گرفتیم و شب آنجا را هم، مخصوص به وضع آنجا دانستیم لذا لازم نیست تا حتماً میت دفن شود آنگاه مراسم شب اول قبر برزخ صورت پذیرد[4].

و امّا پرسش نهایی كه مربوط به تأثیر دعا و یا خیرات بر آن میت است باید در جواب بگوئیم آنچه كه از روایات استفاده می شود این است كه هر آنچه برای اموات صورت می پذیرد به گونه ای به آنها می رسد.

از امام صادق منقول است: كه بسا باشد كه میّت در تنگی و شدّتی بوده باشد و حق تعالی به او وسعت دهد و تنگی را از او بردارد پس به او گویند كه این فرح كه تو را روی داد به سبب نمازی است كه فلان برادر مؤمن برای تو كرد[5].

در روایت دیگری است كه حضرت فرمود:
نماز و روزة و حجّ و تصدّق و سایر اعمال خیر و دعا و ثواب آن اعمال برای كسی كه آن اعمال را انجام داده و برای مرده هر دو نوشته می شود و وارد قبر او می‌شود[6].

آیا دعا و خیرات از طرف زنده ها موجب كاهش عذاب قبر شخص مرده می شود؟ و اصولاً چه چیزهای موجب افزایش یا كاهش عذاب قبر می شود؟

آنچه به درجة اول مایة نجات و رهایی از عذاب قبر می شود، كارهای نیك و گفتار پسندیده ای است كه انسان در طول حیات خود انجام داده است، اما پاسخ پرسش نخست این است كه در مواردی شرع مقدس سرنوشت اموات را بوسیله ی كارهای نیك یابد دیگران قابل تغییر معرفی كرده است.

در یك قانون كلی حدیث می فرماید: هر كسی سنت و روش نیكی بنیاد گذارد برای او ثواب هر كسی كه به آن عمل كند می رسد و هر كسی سنت و روش بدی بنیاد نهد برای او گناه و عقابی هر كسی كه به آن عمل كند می رسد.

پیامبرـ صلّی الله علیه و آله ـ فرمود: روزی حضرت عیسی ـ علیه السّلام ـ از كنار قبری گذشت كه صاحب آن در عذاب بود، سال بعد نیز گذر كرد ولی از عذاب صاحب قبر خبری نبود، سبب را از خداوند پرسید، وحی آمد كه از این میّت فرزندی صالحی به بلوغ رسید و برای مردم راهی درست كرد و یتمی را پناه داد به بركت آن از پدر گذشتیم[7].

و نیز درباره بهبودی سرنوشت اموات می گوید: هرگاه كسی به نیّت وجه الله نذری كند تا ثوابش برای میتی باشد چنین نذری مفید و وفاء به آن لازم است[8].

بنابر احادیث صحیح و مشهور صدقه دادن بازماندگان برای اموات سودمند است.
در روایتی صحیحة سعد از پیامبرـ صلّی الله علیه و آله ـ می پرسد، آیا صدقه دادنِ من برای روح مادرم سودی دارد؟ پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ فرمود: بلی[9].

زیارت اهل قبور مستحب و سفارش شده است همچنین دعا و قرآن خواندن برای میّت مفید است. زیارت اهل قبور در روزهای جمعه موجب می شود امواتی كه در تنگی و تنگناه باشند در فراخی قرار گیرند[10]. امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود: هرگاه شخصی به نیّت میتی صدقه دهد، خداوند جبرئیل را فرمان می دهد كه این هدیه را به قبر او برساند[11] و نیز فرمود: بواسطة نمازی كه برای میت خوانده می شود تنگی قبر او به فراخی تبدیل می شود[12].

ابن عباس در روایتی از رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ نقل می كند: خواندن سورة«تبارك الملك» بر سر قبر میت مایة نجات از عذاب قبر است.

از كتاب دعوات قطب راوندی نقل شده است كه؛ هرگاه میتی دفن شد، بر قبر او سه بار این جمله را بخوانند، خداوند عذاب را از او تا روز دمیده شدن صور برمی دارد، اللهم انی اسئلك بحق محمد و آل محمد ان لا تغذب هذا المیت.

رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ و پس از خاكسپاری دختر گرامی خود(رقیه) با چشم گریان فرمود: از خدای سبحان خواستم عذاب قبر را از او بردارد و خداوند او را بخشید. پس دعا مؤثر است.

مشهور دانشمندان و علماءِ اصلِ بهره مند شدن اموات؛ از فواید اعمال صالحه و خیراتی كه بازماندگان برای آن ها می فرستد را تایید و پذیرفته اند هم چنین رهایی و یا تخفیف عذاب قبر بواسطة كارهای نیك بازماندگان.

برای مطالعه بیشتر به كتابهای ذیل مراجعه فرمایند:
1. معاد، شهید دستغیب
2. معاد، قرائتی
3. منازل الآخره، محدث قمی
در آخر به عنوان حسن ختام حدیثی از امام صادق ـ علیه السّلام ـ نقل می كنیم:
«القلبُ حَرَمُ الله فلا تُسكِن فی حَرَم الله غیرَ الله»
«مكتب حرم الهی است و غیر خدا را در حرم خدا جای مده»

«بحارالانوار، ج 67، ص 25»

================

[1] . ر.ك طهرانی، سید محمد حسین، معاد شناسی، ج 2، ص 185، جوادی آملی عبدالله، معاد و قرآن، ج 4، ص 218.
[2] . نورالثقلین، ج 3، ص 554.
[3] . ر.ك طهرانی، سید محمد حسین، معاد شناسی، ج 2، ص 194، 195، سبحانی، جنب الدحیات، ج 4، ص 238.
[4] . ر.ك، جوادی آملی، عبدالله، معاد شناسی، ج 21، ص222.
[5] . ر.ك، منازل الآخره، شیخ عباس قمی، ص 50، به نقل از زاد المعنی.
[6] . همان، ص 50.
[7] . محمد باقر مجلسی، بحارالانوار، ج 6، ص 220، حدیث 15، بحق الیقین مجلسی، ص 489.
[8] . الوهابیه فی المیزان، جعفر سبحانی، ص 133، به نقل از صلح الاخوان، ص102.
[9] . همان، ص 133 به نقل از فرقان القرآن، ص 133.
[10] . شیخ عباس قمی، منازل الآخره، ص 28 به نقل از قطب راوندی، و نیز در روایتی از امام باقر ـ علیه السّلام ـ به نقل از كلینی .
[11] . همان، ص 29.
[12] . محمد بن یعقوب كلینی، الفروع من الكافی، 3، 236، كتاب الجنائز، باب المسأله فی القبر حدیث6.


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی

اطلاعات
آمار کاربران

افراد آنلاین : 1

اعضای آنلاین : 0

تعداد اعضا : 42


عضو شوید
ارسال کلمه عبور

آمـار بـازدیـد سـایـت


  • بـازدیـد امـروز : 154 نـفـر

  • بـاردیـد دیـروز : 187 نـفـر

  • بـازدیـد هـفـتـه : 2,234 نـفـر

  • بـازدیـد مـاه : 7,425 نـفـر

  • بـازدیـد سـال : 58,717 نفر

  • بازدید کلی : 590,296 نفر

  • کـل مـطـالـب سـایـت : 328

  • کـل نـظـرات : 253

  • تـاریـخ : شنبه 26 آبان 1397

  • آی پی شما : 54.159.44.54

  • مرورگر شما :

  • سیستم عامل :


  • لینک دوستان
    ارسال لینک

    امکانات
    تماس با مدیر

    ساخت کد آهنگ آنلاین | دانلود آهنگ

    جـهـت عـضـویـت در خـبـرنـامـه پـیـامـکـی

    حـتـمـا نــام و نـام خـانـوادگـی

    و مـحـل سـکـونـت خـود را بـنـویـسـیـد %



    آرشیو مطالب

    عضویت سریع
    نام کاربری :
    رمز عبور :
    تکرار رمز :
    ایمیل :
    نام اصلی :
    کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد

    صفحه اصلي | تالار گفتمان | ثبت نام در انجمن | تماس با ما
    شهدای دفاع مقدس شهر ترکالکی2 امتداد

    Design: Themes.rozblog.com

    تمامی حقوق مطالب، تصاویر و طرح قالب برای شهدای دفاع مقدس شهر ترکالکی2 امتداد محفوظ است، نقل و استفاده از آنها در سایت ها و نشریات تنها با ذکر منبع مجاز میباشد

    Powered By rozblog and Hosted By Rozblog.com